Το αγαπημένο φαγάδικο της γειτονιάς μου

You will be redirected to the new page in

seconds

Υπάρχουν περιπτώσεις που καθυστερημένα βρίσκομαι καθ'οδόν για το Bostanci με την απορία για το τι λιχουδιά θα με περιμένει στο σπίτι. Όταν όμως δεν επιθυμώ να βάλω τους άλλους σε ανούσιο κόπο επειδή δεν είμαι ιδιαίτερα πεινασμένος, κάνω μια μικρή στάση στο αγαπημένο φαγάδικο της γειτονιάς μου. Είναι οι στιγμές που από την κούραση και την περιπλάνηση δεν πεινώ πολύ, απλά θέλω μόνον να τσιμπήσω κάτι λιτό και λίγο.

Το αγαπημένο φαγάδικο της γειτονιάς μου

Η εξυπηρέτηση είναι πάντα περιεκτική, σβέλτη και σε συνδυασμό με την άφθονη ποικιλία πιάτων και γεύσεων κάνει αυτό το είδος εστιατορίων να είναι η καταλληλότερη λύση για κάθε στομάχι, πορτοφόλι και απαίτηση.

Τα μεζεδάκια της πεθεράς Νο.2

You will be redirected to the new page in

seconds

Πιστεύω πως οι περισσότεροι από εσάς έχετε κατανοήσει την σημασία και τον ρόλο του φαγητού στην Πόλη. Φυσικά δεν αναφέρομαι μόνον στην ποικιλία και την ιδιαιτερότητα των πιάτων και των γεύσεων που οφείλονται στην, άλλοτε, πολυπολιτισμικότητα της Πόλης. Γιατί ακόμα και αν το "μωσαικό" των ανθρώπων αλλοιώθηκε, παρ'όλα αυτά ο ρόλος του φαγητού παρέμεινε ανέπαφος. Όταν αλλού το φαγητό έχει καταστεί πλέον μία απλή διαδικασία για να γεμίζει το στομάχι, εκπληρώνοντας βιολογικές ανάγκες, στην Πόλη είναι "ο μεσολαβητής" ανάμεσα στις ανθρώπινες σχέσεις, κάνει τους ανθρώπους να κοινωνούν μεταξύ τους, με την κυριολεκτική έννοια της λέξης και όχι με το επιφανειακό: "Πολύ νόστιμο, να μου δώσεις την συνταγή να το φτιάξω και εγώ...την άλλη συνταγή στο πρωινάδικο την είδες;". Εδώ το φαγητό δεν είναι το επίκεντρο του ενδιαφέροντος για να καλύψει όλα όσα λείπουν από τις σχέσεις των ανθρώπων αλλά τους φέρνει πιο κοντά, τους κάνει να κοιτούνται στα μάτια και ενίοτε εκεί που οι άνθρωποι θέλουν να πουν πολλά αλλά δεν βρίσκουν τα λόγια, εκείνο αναλαμβάνει τούτον τον ρόλο και μιλά για λογαριασμό τους.

Με αυτές τις σκέψεις κατευθυνόμουν στο σπιτικό της πεθεράς μου, γνωρίζοντας εκ των προτέρων τον εγκάρδιο τρόπο υποδοχής της, τις μυρωδιές που θα με περικύκλωναν, το στολισμένο με πιάτα τραπέζι της αλλά και την ιεροτελεστία που το συνοδεύει και που υποδηλώνει πολλά.

Σούπα λαχανικών με μία κουταλιά πικάντικου λαδιού από μπούκοβο σε σχήμα καρδιάς. Λέτε να σχηματίστηκε τυχαία ή να έβαλε το χεράκι της η πεθερά μου;

Στην Πολίτικη κουζίνα τον ρόλο καλωσορίσματος έχουν οι σούπες, που σε δεκάδες ποικιλίες και γεύσεις σερβίρονται όλες τις εποχές του χρόνου. Μια σούπα στην αρχή του γεύματος ή του δείπνου είναι ότι ο πρόλογος για ένα βιβλίο και εκτός από την ευχάριστη διέγερση του στομάχου είναι ο καταλύτης που φέρνει τους ανθρώπους ακόμη πιο κοντά στο τραπέζι.

Τα κεμπάπ που αγαπώ

You will be redirected to the new page in

seconds

Παρ'ότι οι γευστικές απολαύσεις στα Πολίτικα σοκάκια είναι πραγματικά ατελείωτες και συναρπαστικές, παρ'όλα αυτά είναι πεποίθησή μου ότι το καλύτερο φαγητό μαγειρεύεται στο σπίτι μου από εμένα. Πολλές φορές όμως η παρασκευή κάποιου φαγητού στο σπίτι, είναι ανούσια και χρονικά μή συμφέρουσα και έτσι υπάρχουν στιγμές κατά την διάρκεια της μέρας ή της νύχτας που απολαμβάνω τις λαχταριστές λιχουδιές που υπάρχουν τριγύρω μου. Σε αυτήν την κατηγορία φαγητού ανήκουν τα κεμπάπ, που οι συνδυασμοί και τα είδη τους ανέρχονται σε δεκάδες. Είτε ως Urfa kebap, είτε ως Abagannuş, Halep, Acılı Kiyma, Şeftalı, Sebzeli kebap και τόσα άλλα είδη που υπάρχουν, η νοστιμιά τους είναι άξια της φήμης τους και είναι σχεδόν αδύνατον να τα απαρνηθώ. Σε ορισμένα από αυτά τα είδη κεμπάπ έχω ιδιαίτερη αδυναμία και αποτελούν την σύνηθη επιλογή μου. Είναι, με απλά λόγια, τα κεμπάπ που αγαπώ.

Αν βρεθώ κυρίως μετά από βραδινή έξοδο κοντά στο σπίτι μου με το στομάχι να γουργουρίζει, το Adana kebap είναι η αγαπημένη μου προτίμηση. Το στέκι μου είναι αυτό του "Μποξέρ" όπως συνήθισα πλέον να το αποκαλώ. Το παρατσούκλι προήρθε από το γεγονός ότι ο ιδιοκτήτης του είναι ένας Τούρκος πρωταθλητής της πυγμαχίας, ο οποίος φαίνεται πως κάποια στιγμή προτίμησε να πετάξει τα γάντια στο καναβάτσο και να επιλέξει την γαστρονομική επένδυση του κεμπάπ. Μάλλον έπραξε σωστά αν αναλογιστεί κανείς τις τιμές του φαγητού με τα διαρκώς γεμάτα τραπέζια του μαγαζιού του.

-Πάμε για κεμπάπ;   -Που;    -Μα στου "Μποξέρ" φυσικά!

Το μαγαζί όπως φαίνεται από την προκυμαία του Μποστάντζι

Το Adana kebap όπως υποδηλώνει το όνομά του κατάγεται από την πόλη Άδανα και αποτελείται από κιμά προβάτου και αρνιού που παραδοσιακά κόβονταν με τεράστιες χαντζάρες. Το μυστικό της γεύσης του οφείλεται στα μπαχαρικά και ειδικά στο kırmızı pul biber που του χαρίζει αυτή την τόσο απολαυστική και ιδιαίτερη πικάντικη γεύση. Μακρουλές σούβλες στιβάζονται κατά δεκάδες, περιμένοντας νυχτερινούς ξενύχτες ή μεσημεριανούς περαστικούς σαν και του λόγου μου. Το κεμπάπ των Αδάνων συντροφεύουν πάντα μαιντανός, κόκκινο κρεμμύδι και ντομάτα και στην παρέα ταιριάζει απόλυτα το ευκολόπιοτο αιράν.

Το αγαπημένο μου κεμπάπ από τα Άδανα σε μορφή γρήγορου φαγητού. Η πικάντικη γεύση παραμένει στον ουρανίσκο όμως για μεγάλο χρονικό διάστημα

Θολές κουλτούρες, ένταση και "υγρές" μπουκιές

You will be redirected to the new page in

seconds

Η ζωή στην Πόλη είναι πάντα συναρπαστική και κάθε μέρα είναι ξεχωριστή αφού σχεδόν ποτέ δεν επαναλαμβάνονται τα ίδια πράγματα. Οι επιλογές είναι ατελείωτες, για όλα τα γούστα και αν γενικά δηλώνω σπιτόγατος, υπάρχουν βραδιές που αφήνω την ξελογιάστρα Πόλη να με πάρει στην βραδινή αγκαλιά της. Ειδικά τώρα που μπαίνει η Άνοιξη, οι νύχτες στην Πόλη γίνονται ακόμα πιο ελκυστικές. Αρκετά συχνά μάλιστα συνδυάζω διαφορετικά πράγματα μαζί. Έτσι βραδιές σαν και τούτη κατάφερα να συνδυάσω θολές κουλτούρες, ένταση και "υγρές" γεύσεις.

Όλοι όσοι έχετε βρεθεί στην Πόλη, θα έχετε σίγουρα θαυμάσει τις υπέροχες Πρεσβείες επί της Ίστικλαλ. Πίσω από τις καγκελόπορτες βρίσκονται μεγάλοι κήποι με αυλές και υπέροχα κτίσματα που χαίρονται μόνον οι διαφόροι πρόξενοι. Σε μια τέτοια Πρεσβεία κατάφερα να μπουκάρω κι εγώ εκμεταλλευόμενος μερικές γνωριμίες και μια έκθεση τέχνης. Είχα την χαρά να εισέλθω στο κτίριο που στεγάζεται το σουηδικό προξενείο και μοιράστηκα λίγο από την λάμψη του προξένου.

Η είσοδος του μεγαλοπρεπούς σουηδικού Προξενείου με το σπιτάκι του σκύλου στα αριστερά...

...και τον μεγάλο αυλόγυρο

Στον πρώτο όροφο φιλοξενούνταν μια δεξίωση και έκθεση τέχνης...πλεκτών έργων και ζωγραφιών...και από την πρώτη στιγμή ήρθα "αντιμέτωπος" με κουλτουριάρηδες Σουηδούς και Τούρκους διανοούμενους και καλλιτέχνες, νοιώθοντας εξαρχής σαν την μύγα μέσα στο γάλα.

Το δίδυμο της απόλυτης περιποίησης

You will be redirected to the new page in

seconds

Θα περάσω αύριο το βραδάκι, να σας δω και να περάσω λίγο χρόνο μαζί σας. Αυτή και μόνο η φράση μου έφερε σε κατάσταση κόκκινου συναγερμού το σπιτικό της πεθεράς μου. Ο γαμπρός έρχεται για επίσκεψη και όλα οφείλουν να είναι στην εντέλεια. Πλέον η πεθερά μου γνωρίζει πολύ καλά τις συνήθειες και προτιμήσεις μου. Πιστεύω πως τις γνωρίζετε και εσείς ήδη μέτα από το Τα μεζεδάκια της πεθεράς που είναι μακράν η πιό δημοφιλής ανάρτηση του ιστολογίου. Για τα δικά της δεδομένα είναι αδιανόητο η επίσκεψή μου να μην συνοδευτεί από ένα καλό τραπέζι. Τι κι αν δεν έχει χρόνο, τι κι αν έχει άλλες υποχρεώσεις....η περιποίηση του γαμπρού μπαίνει ψηλότερα απ'όλες τις άλλες προτεραιότητες. Όταν δε...ο χρόνος δεν επαρκεί, επιστρατεύεται το άλλο "βαρύ πυροβολικό" που ακούει στο όνομα της κουνιάδας μου. Πεθερά και κουνιάδα λοιπόν αποτελούν το δίδυμο της απόλυτης περιποίησης.
Το τηλέφωνο του σπιτιού της ήχησε και στην άλλη γραμμή ήμουν εγώ. Είμαι στο Mado και σε 5 λεπτά θα είμαι σπίτι, της είπα και απ'την φωνή της κατάλαβα πως είχε αγχωθεί. Ήμουν εκεί νωρίτερα απ'ότι υπολόγιζε. Κουνιάδα και πεθερά με υποδέχτηκαν με αγκαλιές και φιλιά και έπειτα σχεδόν προστακτικά μου είπαν να κάτσω στο σαλόνι και να μην κουνηθώ καθόλου. Κάθισα στην αναπαυτική πολυθρόνα και άκουγα τους κατσαρολικούς ήχους απ'την κουζίνα και τις ομιλίες των δύο γυναικών. Δεν άντεξα τον πειρασμό και αφού πήρα την φωτογραφική μηχανή, πλησίασα αθόρυβα την κουζίνα. Κουζινικά σκεύη, ήχοι και μυρωδιές παντού και στην μέση πεθερά και κουνιάδα να επιδίδονται με προσύλωση στις τελευταίες μαγειρικές πινελιές.

Κουνιάδα και πεθερά επί το έργον

Σε σύντομο χρονικό διάστημα στρώθηκε το τραπέζι, τούτη την φορά και με την συμβολή μου καθώς δεν μπορούσα να τις αφήσω να τα κάνουν όλα μόνες τους. Ο αρχικός μου ενθουσιασμός μετατράπηκε σε προβληματισμό καθώς γι'ακόμη μία φορά οι ποσότητες του φαγητού υπερκάλυπταν την μεγάλη μου πείνα.

Για μεζέδες στο Νevizade

You will be redirected to the new page in

seconds

Το φαγητό στην Πόλη εκτός του ότι είναι πεντανόστιμο διαθέτει και τρομακτική ποικιλία. Η ποικιλία αυτή είναι γνώρισμα της ίδιας της Πόλης που αποτελεί συνχωνευτήρι διαφορετικών πολιτισμών και αφομοιώνει οτιδήποτε βρεθεί στην ''αγκαλιά'' της. Ο γαστρονομικός τομέας δε θα μπορούσε να αποτελεί εξαίρεση. Σαν γευσηγνώστης αγαπώ όλα τα φαγητά, όμως η αδυναμία μου είναι οι μεζέδες. Αυτό συμβαίνει γιατί στους μεζέδες η ποικιλία των προιόντων και η εναλλαγή των γεύσεων και θερμοκρασιών είναι μία διαρκής μάθηση για τον ουρανίσκο μου και μια μακρά διαδικασία απόλαυσης. Επίσης φαίνεται ξεκάθαρα η επιρροή διαφορετικών παραδόσεων, κυρίως της ελληνικής με την αρμένικη που με την σειρά τους σμίγουν αρμονικά με την τουρκική. Στους μεζέδες το φαγητό αποκτά άλλη ιδιαιτερότητα μιάς και δεν αρκείται στο να γεμίσει απλά το στομάχι, μα παράλληλα αναδεικνύει συντροφικότητα, μεράκι και κάνει τις ματιές των ανθρώπων να ''αγκαλιάζονται'' μεταξύ τους.
Όταν επιθυμώ λοιπόν να μαγευτώ από Πολίτικους μεζέδες, ο δρόμος με κατευθύνει σχεδόν πάντα στο Νεβιζάντε(δες κι εδώ). Διαρκής σταθμός μου το Alem γιατί οι μεζέδες είναι αξιοπρεπέστατοι και συνήθως στην ζωντανή μουσική υπάρχει και το αγαπημένο μου κανονάκι.

Ο πρώτος δίσκος με τους μεζέδες έφτασε σχεδόν αμέσως

Αφού βρήκαμε ένα καλό τραπέζι, δεν άργησε να έρθει και ο πρώτος κινητός τιμοκατάλογος. Έτσι για αρχή και για συνοδεία του αγαπημένου μου ρακιού. Στο Άλεμ έφαγα το πρώτο μου Πολίτικο δείπνο, την πρώτη μου βραδυά στην Πόλη! Τότε δοκίμασα για πρώτη φορά την καταπληκτική σαλάτα από deniz börülcesi, που στην ουσία είναι θαλασσινά φύκια (δές κι εδώ). Δεν θα ξεχάσω ποτέ το υπέροχο συναίσθημα από τον ντολμά που τα μπαχαρικά και τα υπόλοιπα συστατικά τον κάνουν τόσο διαφορετικό από εκείνον στην Ελλάδα. Όσο για το Τοπίκ, τον άρμενικο αυτόν μεζέ που αποτελεί ένα γευστικό αριστούργημα, σε μία μόνο μπουκιά παρουσιάζονται όλες οι γευστικές ''αποχρώσεις'' που μπορεί να συναντήσει κανείς. Οι 3 αυτοί μεζέδες αποτελούν την βάση του τραπεζιού μου από τότε και φυσικά απολαμβάνουν άπλετη συντροφιά κι άλλων μεζέδων

Τα φύκια δε γίνεται να λείπουν ποτέ από ένα τραπέζι με μεζέδες

Το Kavun Peynir, διαχρονική παρουσία στο Πολίτικο τραπέζι

Οι ντολμάδες στην Πόλη είναι το κάτι άλλο. Στο Alem τους βρίσκω πάντα γευστικούς

Για φαγοπότι στο Anadolu Kavağı

You will be redirected to the new page in

seconds

Κάπου στις αρχές του καλοκαιριού είχα περιγράψει την απόλυτη βοσπορινή βαρκάδα που κατάφερα να απολαύσω. Στην τελευταία στάση,λ ίγο πριν τον Εύξεινο Πόντο, είχα δώσει μια μερακλίδικη γαστρονομική ''μάχη'' σε ένα από τα παραθαλάσσια εστιατόρεια του Anadolu Kavağı. Από τότε κιόλας είχα δώσει την υπόσχεση να ξαναγυρίσω σε τούτο το θαλασσοχώρι για ένα καινούριο φαγοπότι με θέα τον παρθένο Βόσπορο. Και όταν δίνω μιά υπόσχεση, την τηρώ πάντα...

Φτάνoντας και πάλι στο Anadolu Kavağı

Με τα ερείπια του βυζαντινού κάστρου να δεσπόζουν στην κορυφή του λόφου

Μια βόλτα στο Μόδι Νο.2

You will be redirected to the new page in

seconds

Υπάρχουν κάποιες φορές που λατρεύω να περιπλανιέμαι τα μεσημέρια στην καυτή επιφάνεια της Πόλης, αψηφώντας τον ζεστό αέρα που σχεδόν κόβει την ανάσα και τις καυτές αχτίδες του ηλίου που μου ζεματάνε τον σβέρκο. Ειδικά αν πρόκειται να κυκλοφορήσω κοντά στις γειτονιές του Μοδιού, τότε αντέχω τον καύσωνα εις διπλούν. Μπορεί αυτή η συνοικία να βρίσκεται σχετικά σε πολύ κεντρικό σημείο στην Πόλη, μα ταυτόχρονα παραμένει ένα ήσυχο προάστιο. Ακόμα κι αν έχει πλέον χάσει αρκετή από την ειδυλλιακή του ατμόσφαιρα, αυτό δε σημαίνει πως έπαψε να παραμένει ιδιαίτερα γοητευτικό και να συνεχίζει να συγκεντρώνει μεγάλο αριθμό από την αφρόκρεμα της Πόλης.
Για να μπώ για τα καλά στο πνεύμα της ατμόσφαιρας του Μοδιού, άφησα για λίγο το περπάτημα και επιβιβάστηκα στο νοσταλγικό τράμ του Kadıköy και άρχισα να παρατηρώ τριγύρω μου σημάδια από παλιές εποχές. Οι ηλικίες των συνεπιβατών μου ήταν αρκετά μεγαλύτερες από την δική μου, μα και το ίδιο το τράμ παρέπεμπε σε νοσταλγικές περασμένες δεκαετίες.

Τα όργανα στο μαύρο πλαίσιο στ'αριστερά αποτελούν την καρδιά του τράμ. Χάρις σε αυτά καταφέρνει και κινείται

Οι πόρτες παραμένουν μή αυτόματες, με το χαρακτηριστικό πόμολο. Αρκετές φορές έπρεπε να το χρησιμοποιήσω για να ανοίξω την πόρτα στις γιαγιούλες

Το παρελθόν αντιμέτωπο πρόσωπο με πρόσωπο με το παρόν. Πείτε με όσο ρομαντικό θέλετε...μα εγώ προτιμώ το τράμ!

Όταν αποβιβάστηκα στο Μόδι, αρχικά θαύμασα το όμορφο πάρκο που βρίσκεται σε ολάκερη την παραλιακή πλευρά. Λουλούδια, όμορφα τοποθετημένα, εναλλάσονται με το πράσινο του γκαζόν, προτού δώσουν την θέση τους στο μπλέ της θάλασσας του Μαρμαρά. Στην αντίκρυ πλευρά η ιστορική χερσόνησος με την Αγιά-Σοφιά με κάνει να γαληνιάζω ακόμα περισσότερο.

Το υπέρτατο θέαμα της Αγιά-Σοφιάς επισκιάζει σχεδόν τα πάντα στην Πόλη

Fast food με Πολίτικα φύκια και θαλασσινές απολαύσεις

You will be redirected to the new page in

seconds

Κάθε φορά που βρίσκομαι στο Kadıköy, κάνω έναν μικρό περίπατο και στην παλιά αγορά του. Εκεί όπου οι ψαραγορές διαδέχονται τα φοβερά μπακάλικα και τα άκρως περιποιημένα μανάβικα. Όταν λοιπόν βρεθώ στα γαστρονομικά εκείνα σοκάκια, δύσκολα ξεκολλάω. Από την μιά το στήσιμο των προιόντων και από την άλλη η θαυμάσια ποικιλία με εμπνέει στην δημιουργία απλών μα ταυτόχρονα πεντανόστιμων πιάτων. Σήμερα η ματιά μου έπεσε σε μερικά όχι και πολύ καθημερινά υλικά. Παρ'όλα αυτά η μεγάλη μου γαστρονομική εμπειρία και η λαχτάρα μου για κάτι διαφορετικό, με ενέπνευσε να ενώσω αρμονικά προιόντα από την Πολίτικη κουζίνα με υλικά από άλλες μακρινές θάλασσες.

Η αγορά του Καντικιόι στην ανατολική πλευρά της Πόλης

Οι τούρκοι πωλητές παρουσιάζουν την πραμάτεια τους με πολύ μεράκι 

Τα μεζεδάκια της πεθεράς

You will be redirected to the new page in

seconds

Το να προσπαθήσει να μιλήσει κανείς για την πεθερά του είναι κάποιες φορές μια ''λεπτή'' και ίσως δύσκολη υπόθεση. Όταν μάλιστα τυγχάνει να είναι και τουρκάλα τότε τα πράγματα μπορούν να εξελιχθούν ακόμα δυσκολότερα. Είναι η διαχρονική φήμη και η ΄΄ικανότητα΄΄ της τουρκάλας πεθεράς να βάζει τα ζευγάρια σε δοκιμασίες και να προσθέτει μεγάλες δόσεις αλατοπίπερου στην καθημερινότητα του ανδρόγυνου. Ορισμένες φορές μάλιστα οι δόσεις είναι τόσο μεγάλες που το πιάτο, δηλαδή η συζυγική ζωή πάει απευθείας στον κάδο με τα σκουπίδια.

Ευτυχώς στην δική μου ζωή είναι όλα διαφορετικά. Βρήκα την χρυσή τομή ανάμεσα σε σεβασμό, αγάπη μα και κατάλληλη διπλωματία και δυναμισμό. Η Kaynana μου δηλ. η πεθερά μου φαίνεται πως εκτιμά σε εμένα εκτός των άλλων αυτές τις ικανότητες μου μα και τον τρόπο που την χειρίζομαι και όσες φορές την επισκέπτομαι το αποδεικνύει με την περιποίησή της. Εξυπακούεται ότι η περιποίηση αυτή περιλαμβάνει και φαγητό......πολύ φαγητό. Πως θα μπορούσε άλλωστε να είναι διαφορετικά με έναν μέγα γευσιγνώστη γαμπρό;;;

Πρωινό δε κάνω ποτέ μα αν πρόκειται για Sucuklu Yumurta ενδίδω αμέσως

Σε πρωινές επισκέψεις με καλομαθαίνει με Sucuklu yumurta. Το τουρκικό λουκάνικο είναι η αδυναμία μου και το έχω εντάξει ήδη σε πολλές απίθανες δικές μου συνταγές. Και φυσικά δεν έχω γνωρίσει ως τώρα κάποιον που να αντιπαθεί την ''γεμάτη'' και πικάντικη γεύση του.

Για τις μεσημεριανές ώρες λαχταριστοί Πολίτικοι γιαπράκ-σαρμάδες με συνοδεία μπυρίτσας

Sigara böreğı....και τα μυαλά στα κάγκελα

Αυθεντικές γεύσεις Ανατολής

You will be redirected to the new page in

seconds

Περπατώντας στην Πόλη, συναντά κανείς αμέτρητους πειρασμούς γευσηγνωσίας, οι οποίοι με την σειρά τους προσφέρουν απευθείας ταξίδια σε γαστρονομικούς ουρανούς. Η επιλογή του φαγητού είναι πάντα ένα θέμα που αρκετές φορές σηκώνει αρκετή σκέψη, για τον απλούστατο λόγο ότι όλες οι επιλογές είναι θαυμάσιες. Ανηφορίζοντας την Ίστικλαλ, συλλογιζόμουν και έφερνα στον νού μου διάφορα πιάτα. Να απολαύσω ένα Ίσκεντερ; Ή μηπως λαχταριστό κεμπάπ απο τα Άδανα; Χμ μία μερίδα Mandı στο Ara Cafe δεν θα ήταν άσχημη ιδέα. Να κάνω την έκπληξη για φαγητό στο Νevızade μεσημεριάτικα; Μπαααα, δεν μου πάει για ρακί τέτοια ώρα. Μάλλον για μαγειρευτό φαγητό απο τα μικρά εστιατόρια κάθετα στην Ίστικλαλ με βλέπω. Και εκεί που ήμουν σχεδόν έτοιμος για μελιτζάνες, φασόλια και πιλάφια, κοντοστάθηκα και αναφώνησα: Πως δε το σκέφτηκα πιο πρίν....φύγαμε για το εστιατόρειο Otantık Anadolu Yemekleri! Είμαι σίγουρος πως στην καρδιά της Πόλης δεν είναι δυνατόν να γνωρίσει κανείς 100% την κουζίνα της Ανατολίας. Υπάρχει ένα ρητό όμως που λέει ότι: Αν δείς όλη την Πόλη είναι σαν να έχεις δεί όλη την Τουρκία. Επομένως με τον συνδιασμό του άνωθεν ρητού και του εστιατορίου μπορώ να παραδεχτώ ότι και στην Πόλη μπορεί κανείς να δοκιμάσει αυθεντικές γεύσεις Ανατολής.

Το OTANTIK ANADOLU YEMEKLERI δηλ.αυθεντικές γεύσεις Ανατολής

Πάμε βόλτα στου Βεφά...να κεράσω μια Μποζά

You will be redirected to the new page in

seconds

Όσες φορές μου ζητήσει κάποιος επισκέπτης να του δείξω κάποια πράγματα στην Πόλη, επιλέγω πάντα και την συνοικία του Βεφά. Στην περιοχή αυτή, εκτός από τις αρκετές ιδιαιτερότητες που διαθέτει και που θα σας μιλήσω σε προσεχείς αναρτήσεις, βρίσκεται και ένα μικρό μαγαζάκι που παράγει ένα απολαυστικότατο παχύρευστο ποτό, την Μποζά. Την Boza την συναντά κανείς σε όλα τα Βαλκάνια, μιας και είναι κατάλοιπο της Οθωμανικής αυτοκρατορίας. Την πρώτη φορά που την δοκίμασα ήταν στην Βουλγαρία και δεν με ενθουσίασε ιδιαίτερα. Μα σαν ερωτεύτηκα την Πόλη και βρέθηκα για πρώτη φορά στο Vefa Bozacısı ξετρελάθηκα με την γεύση της. Μπορεί να μην έχω δοκιμάσει όλες τις Boza του κόσμου μα εγώ θα το τολμήσω το συμπέρασμα και θα 'πώ πώς εδώ στο μαγαζάκι του Vefa Bozacısı παράγεται μια από τις καλύτερες Μποζά του πλανήτη μας!

Η ταμπέλα του μαγαζιού....ηλικίας 136 ετών παρακαλώ!

Ζαχαρωμένες λιχουδιές

You will be redirected to the new page in

seconds

Αχ, ήρθε πάλι ο χειμώνας και μπήκε σιγά σιγά για τα καλά στην καθημερινότητά μας. Κρύο, βροχές, βαριά ρούχα, μουντός καιρός, συναχωμένες μυτούλες. Φυσικά τον χειμώνα και το κρύο δεν τα πολυσυμπαθώ αλλά έχει και αυτή η περίοδος την γλύκα της.
Μία τέτοια γλύκα γεύομαι κάθε φορά τέτοια εποχή. Αναφέρομαι στις ζαχαρωμένες κολοκύθες και στα σιροπιαστά κυδώνια. Βασικά είναι δύο προιόντα που μπορεί κανείς να ''παίξει '' σε απίστευτους συνδυασμούς στην κουζίνα. Στην Πόλη ο πιο διαδεδομένος και ίσως πιο παραδοσιακός τρόπος είναι αυτός του γλυκού.

Το κυδώνι, σιροπιαστό-σιροπιαστό

Ποτέ δε μπορώ να αρνηθώ όταν εμφανίζεται μπροστά μου ένα κέρασμα κυδώνι και βλέπω τα γυαλιστερά σιρόπια του να κυλούν αργά-αργά στις πλαγιές του.
Ο μόνος ίσως λόγος να το απαρνηθώ είναι η προσφορά ενός κομματιού κολοκύθας. Η απόλαυση είναι απερίγραπτη.

Ο γαστρονομικός οργασμός της μελιτζάνας

You will be redirected to the new page in

seconds

Υπάρχουν στιγμές στην Πόλη που μπορεί κανείς να ταξιδέψει στον χρόνο σε λίγα μόλις δευτερόλεπτα. Κάτι τέτοιο συνέβη και σε 'μένα εισερχόμενος στο εστιατόρειο του Παντελή. Είχα ακούσει πολλά γύρω από αυτό το μαγαζί, που λίγο ή πολύ σχεδόν όλοι το έχουν ακούσει μα σχεδόν κανείς δεν το έχει επισκεφθεί. Έπρεπε λοιπόν να το επισκεφτώ αυτοπροσώπως και να σαν ειδικός να σχηματίσω την δικιά μου άποψη.
Το Pandeli είναι σε ένα μέρος τόσο εύκολα προσβάσιμο μα που ποτέ δεν θα το βρεις αν δεν έχεις σκοπό να το επισκεφτείς. Στην είσοδο της στοάς στην αιγυπτιακή αγορά, στην αριστερή πλευρά υπάρχει μια σκάλα που οδηγεί σε λίγα μόνο δευτερόλεπτα σε μια άλλη διάσταση. Ταξίδι στον χρόνο, πολλές δεκαετίες πίσω. Σήμα κατατεθέν τα γαλάζια πλακάκια.

Ταξίδι στον χρόνο

Το Pandeli μετρά 110 χρόνια ζωής. Σαν έτος αφετηρίας είναι το 1901! Αρχικά βρισκόταν στην περιοχή του Μπέιογλου και ήταν από τα πιο διάσημα και καλύτερα εστιατόρεια της Πόλης. Αν έχω πληροφορηθεί σωστά από τις ''κακές γλώσσες'', μεταφέρθηκε από εκεί λίγο πριν τα Σεπτεμβριανά του '55 με προτροπή του Τούρκου πρωθυπουργού Μεντέρες, ο οποίος γνωρίζοντας τι θα επακολουθήσει στις περιουσίες των Ελλήνων, θέλησε να σώσει το αγαπημένο του εστιατόρειο. Έτσι από τότε το Pandeli βρίσκεται στην τωρινή του διεύθυνση.

Λαχταριστά τρίγωνα

You will be redirected to the new page in

seconds

Μετά από κάμποσες μέρες προσπαθειών και πειραματισμού τελικά βρήκα την κατάλληλη αναλογία.
Τα καλαμποκένια τρίγωνα ειναι γεγονός. Χρυσοροδισμένα και τραγανά μα ταυτόχρονα αφράτα και απαλά. Τρώγονται σαν συνοδευτικά πιάτου αλλά και σαν ένα σύντομο, χορταστικό σνάκ.
Όσοι πιστοί προσέλθατε στην αλυσίδα καταστημάτων που επιβλέπω.

Νοιώθωντας σαν Πρίγκηπας

You will be redirected to the new page in

seconds

Μια έντονη εβδομάδα στην δουλειά έφτασε στο τέλος της. Σκέφτηκα λοιπόν να εκμεταλευτώ τον καλοκαιρινό καιρό και να πραγματοποιήσω έναν απολαυστικό περίπατο στην παραλία του Bostancı, να ξαπλώσω στο γρασίδι και να καταστρώσω τα προσεχή σχέδια μου, τόσο στον χώρο της δουλειάς όσο και στην αναζήτηση νέας κατοικίας.

Ένα απ'τα καλά της Πόλης είναι πως κάθε μέρα δεν είναι ίδια με την προηγούμενη και όλες οι αποφάσεις και επιλογές, ξεχυλίζουν από αυθορμητισμό. Καθώς λοιπόν βρέθηκα στην πλατεία του Βostancı, και αντικρίζοντας την απέραντη έκταση που φτάνει σχεδόν ως το προάστιο του Fenerbahçe, η ματιά μου έπεσε σε μια φωτεινή ταμπέλα της προβλήτας του λιμανιού. "Πριγκηπονήσια, αναχώρηση σε 5 λεπτά". Έκανα μια βιαστική σκέψη και δίχως να το σκεφτώ δεύτερη φορά πήδηξα στο πλοίο. Εξάλλου τα Πριγκηπόνησα απέχουν μόνο γύρω στα 20-25 λεπτά από το Bostancı.

Χαρακτηριστική κατοικία, που συναντά κανεις σε όλα τα Πριγκηπόνησα

Η Πρίγκηπος (Büyükada), το τέταρτο νησί, με τον μεγαλύτερο πλυθησμό, τα πανέμορφα σπίτια μα και με το ξακουστό μοναστήρι του Άι-Γιώργη του Κουδουνά. Ονομασία που πάρθηκε επειδή όταν τα παλιά χρόνια, έταζαν τα παιδιά στον Άγιο τους κρεμούσαν κουδούνια!

Ένα κεμπαπτζίδικο αλλοιώτικο απ'τα άλλα

You will be redirected to the new page in

seconds

Υπάρχουν ορισμένες προσκλήσεις που δύσκολα μπορεί να αρνηθεί κανείς. Μια από αυτές έλαβα και εγώ από την ομάδα διάσωσης του AKUT. Με προσκάλεσαν λοιπόν σε ένα κεμπαπτζίδικο στο Kurtuluş. Η ιδιομορφία του εν λόγω μαγαζιού είναι ότι η ψησταρία είναι χτισμένη ακριβώς μαζί με τα χαμηλωμένα τραπεζάκια. Αυτό και μόνο δημιουργεί μία πολύ ιδιαίτερη ατμόσφαιρα και το κάνει τόσο αλλοιώτικο από τα κοινά μαγαζιά κεμπάπ!

Τα πρώτα συνοδευτικά, στο βάθος δεξιά, ετοιμάστηκαν σιγά-σιγά

Ο ψήστης ετοίμασε τα ψητά λαχανικά και συνοδευτικά. Ψητές ντοματούλες, πιπεριές, κρεμμύδια με συνοδεία φρεσκοπλυμμένου ευδωδιαστού μαιντανού, καθώς και ψητές μα συγχρόνως αφράτες πιτούλες. Απλά μα ονειρεμένα!

Η παρέα ξανάσμιξε

You will be redirected to the new page in

seconds

Σχεδιάζαμε αρκετό καιρό αυτό το ταξίδι, μα όλο και κάτι συνέβαινε ή απλά το αμελούσαμε. Αυτήν την φορά όμως πήγαν όλα καλά και τα καταφέραμε. Τα φιλαράκια ήρθαν και η παρέα ξανάσμιξε!

Η υποδοχή τους στο αεροδρόμιο

Το πρόγραμμα που έφτιαξα ήταν βαρύ και εξαντληθήκαμε αρκετά, καθώς ήθελα να τους δείξω όσο δυνατόν περισσοτερα πράγματα και αξιοθέατα από την Πόλη. Τελικά άξιζε την κούραση, αφού τα παιδιά ευχαριστήθηκαν πάρα πολύ και η Πόλη είναι χαραγμένη μέσα τους με τις καλύτερες εντυπώσεις. Εκτός από τα αξιοθέατα και τις ατελείωτες περιπλανήσεις, το πρόγραμμα περιλάμβανε και ξέγνιαστες βραδιές. Η πρώτη βραδινή μας έξοδος πραγματοποιήθηκε στο

Ο κρυμμένος λεμονόκηπος

You will be redirected to the new page in

seconds

Αχ τι σου είναι αυτή η Πόλη! Όλο εκπλήξεις και κρυμμένα μυστικά. Διάθεση για αναζητήσεις να'χει κανείς και τα ενδιαφέροντα μέρη δεν θα τελειώσουν ποτέ.

Ότι δεν φαίνεται, δε σημαίνει οτι παύει να υπάρχει, λέει ένα ρητό. Και επειδή αυτό ισχύει,δε θα μπορούσα να μην χαρώ στην ανακάλυψη του κρυφού λεμονόκηπου. Κάτι σαν την Αλίκη στην χώρα των θαυμάτων. Μου παρουσιάστηκε μέσα από μια κανονική είσοδο κτιρίου, όχι μια θαυμαστή χώρα βέβαια, αλλά ένα θαυμάσιο μέρος για να περνάω τις ωραίες μου στιγμές.

Η είσοδος του Λεμονόκηπου. Δε πάει ο νούς σου με τίποτα, ότι δε πρόκειται για ένα κοινό κτίριο.

Εισχωρώ λοιπόν στο σκοτεινό εσωτερικό

Οι 1000+1...λιχουδιές της İstiklal

You will be redirected to the new page in

seconds

Όλοι σας ξέρετε πόσο αγαπώ να βρίσκομαι στο Πέρα, το Βeyoğlu, την Ίστικλαλ και να περνώ εκεί τις ''μικρές'' μα πολύτιμες στιγμές μου. Την πρώτη φορά που βρέθηκα στην Πόλη και έφτασα στο Πέρα, ένιωσα οτι αυτό το μέρος κάπου το ξέρω...ότι ίσως έχω ξαναβρεθεί εδώ.

Ποιός ξέρει; Ίσως στην προηγούμενη ζωή (αν υπάρχει) να ήμουν πάλι εδώ ή απλά οι συνοικίες αυτές της Πόλης να είναι ''χαραγμένες'' στο ελληνικό μου DNA.
Η κεντρική αρτηρία όλων αυτών των συναισθημάτων μου κυλάει μέσα από την Ίστκλαλ. Εκεί ξανανοιώθω τον χρόνο να σταματά, το παιδί να βγαίνει από μέσα μου, να παρατηρώ τα πάντα γύρω μου σαν να'ταν πάλι η πρώτη φορά. Τα ''μικρά'' να γίνονται τόσο ''μεγάλα''.
Μέσα σε όλα αυτά η Ίστικλαλ σημαίνει για ΄μένα και γεύσεις. Πολλές γεύσεις. Είναι και λόγω της δουλειάς μου, που είναι πολύ δύσκολο να μείνω ασυγκίνητος στον πειρασμό της γευσηγνωσίας!
Για τις γαστρονομικές επιλογές της Ίστικλαλ θα μπορούσε να γραφτεί άνετα ένα ολόκληρο βιβλίο. Έτσι θα αναφερθώ μόνο σε ένα ενδεικτικό κομμάτι των ''γρήγορων'' γαστρονομικών επιλογών.

Ξεκινώντας από την πλατεία Ταξίμ συναντάω τα πρώτα γυράδικα, που μέρα-νύχτα προσφέρουν την πιο γρήγορη επιλογή. Μου έκανε εντύπωση την πρώτη φορά να αντικρίσω τους γύρους στην είσοδο των μαγαζιών.

Για όσους επιθυμουν κάτι διαφορετικό, υπάρχουν και τα νοτισμένα χάμπουργκερ, τα Islak Hamburger, αν λέω σωστά το όνομα.