Η φανέρωση του Αγιάσματος του Αγίου Φανουρίου

You will be redirected to the new page in

seconds

Παρ'ότι έχουν περάσει ήδη αρκετά χρόνια περιπλάνησης στις Πολίτικες συνοικίες, υπάρχουν ακόμα τόσα πολλά πράγματα που συναντώ για πρώτη φορά και συνάμα μαγεύομαι, ενθουσιάζομαι και συγκινούμαι. Σε μία τέτοια κατηγορία ιδιαιτεροτήτων ανήκουν και οι "αρτηρίες" της Πόλης, τα Αγιάσματά της και τούτη την φορά είχα την τιμή και την ευτυχία να βρεθώ σε έναν χώρο που αρχικά δείχνει την εντύπωση πως είναι δυσκολοπρόσιτος και δεν φανερώνει στον καθένα την θρησκευτική και ιστορική ιδιαιτερότητά του. 

Αυτή ήταν η πρώτη σκέψη μου καθώς βρέθηκα έξω από την είσοδο του Αγιάσματος του Αγίου Φανουρίου. Στην κατηφόρα ανάμεσα στα Ταταύλα και το Ντολάπντερέ, ένα απλό κτίσμα σαν μονοκατοικία που δεν τραβά την ματιά, ούτε προιδεάζει για κάτι. Μόλις όμως έφτασα στο κατώφλι του, μου φανερώθηκαν οι αγιασμένες πτυχές της Πόλης.

Το μικρό, γκρίζο κτίσμα δεν προιδεάζει για την εσωτερική του ιδιαιτερότητα

Μόλις όμως πέρασα το κατώφλι του, ο ενθουσιασμός μου μετράπηκε σε έκπληξη και μετά σε δέος

Δύο ορόφους κάτω από την επιφάνεια του δρόμου, βρίσκεται το Άγιασμα του Αγίου Φανουρίου

Στους διαδρόμους του Ξενώνα του Αγίου Σαμψών

You will be redirected to the new page in

seconds

Σε μια Πόλη που διαρκώς μεταβάλλεται και όλα στην επιφάνεια της δείχνουν να αλλάζουν τόσο γοργά και να αλλοιώνονται υπό τον φαύλο μανδύα της ανάπτυξης, υπάρχουν ακόμα σημεία που αρνούνται να σβηστούν και να υποταχθούν στα ψεύτικα και φανταχτερά φώτα της "προόδου". Σημεία που δείχνουν την πραγματική ταυτότητα των πραγμάτων και μαρτυρούν κάτι τρομερά ένδοξο και συνάμα ταπεινό.
Ακόμα και αν αυτά δεν είναι τίποτα παραπάνω από απομεινάρια, όπως στην συγκεκριμένη περίπτωση, παρ'όλα αυτά αρκούν ώστε να βιώσω την πραγματική Πόλη για πολλοστή φορά, να γίνω ένα με αυτήν, να παρουσιαστούν νοερά σπουδαίες εικόνες μπρoστά στα μάτια μου και να νοιώσω επίσης τριγύρω μου θαλπωρή, στοργή και φροντίδα. Δεν θα μπορούσα να αισθανθώ κάτι διαφορετικό. Περιπλανιόμουν άλλωστε στους διαδρόμους του μεγαλύτερου φιλανθρωπικού ιδρύματος της Αυτοκρατορίας, στον Ξενώνα του Αγίου Σαμψών!

Φτάνοντας στον Ξενώνα του Αγίου Σαμψών! Έτοιμος για ακόμη μια συναρπαστική έξαρση των αισθήσεων, της φαντασίας και των συναισθημάτων!

Η περιοχή γύρω από την Αγία Σοφία περιλάμβανε πλήθος εγκαταστάσεων και οι περισσότερες επικοινωνούσαν συνδεόμενες μεταξύ τους. Έτσι εκτός από την πλατεία του Αυγουσταίου που είχε πρόσβαση στο Ιερόν Παλάτιον (διάβασε και εδώ), υπήρχε εδώ και το συγκρότημα του Πατριαρχείου, το οποίο περιλάμβανε ναούς, διαμερίσματα, κτίρια που στεγάζονταν διάφορες υπηρεσίες, κήπους, σκευοφυλάκιο και στοές. Κάπου εκεί κοντά υπήρχε και ο Ξενών του Αγίου Σαμψών, ένα κρατικό νοσοκομείο που περιλάμβανε επίσης πτέρυγες φιλοξενίας και φροντίδας φτωχών, απόρων και αναξιοπαθούντων.

Ένα παζάρι αλλοιώτικο από τ'άλλα

You will be redirected to the new page in

seconds

Οι περίπατοι στην Πόλη είναι πάντα απολαυστικοί και γεμάτοι ενδιαφέρον. Ορισμένες φορές βέβαια στα τουριστικά σημεία υπάρχει τόσο μεγάλη πολυκοσμία, κυνήγι τουριστών και βαβούρα που η περιπλάνηση χάνει την γοητεία της και γίνεται κουραστική. Όταν βρεθώ σε τέτοια μέρη, πάντα προσπαθώ να κόβω δρόμο και να κινούμαι παράλληλα από τα κεντρικά σημεία. Όταν μάλιστα αυτό το κόψιμο δρόμου περιλαμβάνει και ποιοτικές πινελιές, τότε η ανακούφιση μου συνδυάζεται και με χαρά. Ένα τέτοιο σημείο που πάντα χρησιμοποιώ και ενίοτε ξοδεύω και μερικές στιγμές είναι το Sahaflar Çarşısı, το παζάρι παλιών βιβλίων.

Μία από τις 2 εισόδους του παζαριού

Η τοποθεσία του παζαριού μόνον τυχαία δεν είναι. Ήδη απ΄τα χρόνια του Βυζαντίου υπήρχε εδώ αγορά βιβλίου και βιβλιοθήκες και αυτό δεν άλλαξε ούτε όταν η Πόλη έπεσε στα χέρια των Οθωμανών. Παραδοσιακά εξάλλου, υπήρχαν πάντα βιβλιοπωλεία κοντά σε θεολογικά κέντρα και μεντρεσέδες και η περιοχή έχει αρκετά από αυτά.

Κρυμμένα μυστικά Κωνσταντινούπολης

You will be redirected to the new page in

seconds

Υπάρχει κάτι μαγικό στην Πόλη και από την πρώτη στιγμή που βρέθηκα εδώ, μου πλάνεψε την καρδιά και την σκέψη. Αυτό δεν είναι ούτε οι εμπορικοί της δρόμοι με την πολυκοσμία, ούτε οι κεφτέδες και τα κεμπάπ, ούτε τα δερμάτινα και οι ναργιλέδες. Αυτή η, αρχικά απροσδιόριστη, μαγεία οφείλεται στην Ιστορία και στα Ιερά χώματα τούτης της γής και κάθε φορά που προσπαθώ να συλλάβω στην σκέψη μου την Κωνσταντινούπολη σαν έννοια, κυριεύομαι από δέος και ρίγη συγκίνησης. Μια βροχερή και παγερή μέρα σαν κι αυτή αποφάσισα να έρθω σε άμεση επαφή με τα χώματα των προγόνων μας καθώς θέλησα να εισέλθω στα υπόγεια και κρυμμένα μυστικά της Κωνσταντινούπολης.

Η Ιστορία της Βασιλεύουσας ξετυλίγεται συνεχώς μπροστά στα μάτια μου και στην ιστορική χερσόνησο συναντώ συχνά πολλά τέτοια στοιχεία. Ένα τρανταχτό παράδειγμα είναι το τμήμα του Ιπποδρόμου και συγκεκριμένα αυτό των πεσσών που στήριζαν την Σφενδόνη, το μέρος που βρισκόνταν η στροφή του Ιπποδρόμου.

Ότι απόμεινε από τον, άλλοτε, κολοσσιαίων διαστάσεων Ιππόδρομο. Εδώ οι πεσσοί που στήριζαν την Σφενδόνη

Είσοδος στοών που δυστυχώς έχουν σφραγισθεί

Ότι υπάρχει όμως πάνω στους δρόμους της Πόλης, υπάρχει και κάτω από αυτήν και μάλιστα σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό. Δεν μπορείτε να νοιώσετε τον ενθουσιασμό μου καθώς ανακάλυπτα καινούριες υπόγειες δεξαμενές με κίονες και αυθεντικά ψηφιδωτά από εκείνες τις ένδοξες εποχές του Βυζαντίου, όπου η Πόλη ήταν το αδιαμφισβήτητο κέντρο του κόσμου.

Μία υπέροχη κιστέρνα από το παρελθόν...

...απευθείας μπροστά στα μάτια μου

Κοίταξα για λίγο το λιγοστό νερό που είχε απομείνει σε μία γωνία και διαπίστωσα πως η κιστέρνα δεν ήταν ικανή να συγκρατήσει την ορμή μου να έρθω σε επαφή με την υπόγεια Βασιλεύουσα. Η περιπλάνηση εξάλλου είχε μόλις αρχίσει...

Υπήρχε ακόμα νερό στην υπόγεια κιστέρνα

Συνέχισα λοιπόν την εξερεύνηση και διαρκώς κατέβαινα όλο και περισσότερο στα έγκατα της Πόλης. Μετά από λίγο ψάξιμο και περίπου 5 μέτρα από την επιφάνεια του δρόμου είχα την χαρά να ανακαλύψω αυθεντικά ψηφιδωτά περασμένων χιλιετιών!

Μεγαλείο αρχιτεκτονικής καλαισθησίας

You will be redirected to the new page in

seconds

Θα μπορούσα να ονομάσω αυτήν την ανάρτηση με πάμπολους τρόπους,ιδιαίτερα αρνητικούς,διότι αναφέρεται σε κάτι που σταδιακά σβήνει και παραμένει μία νοσταλγική ανάμνηση. Όμως εκτός από πεισματάρης είμαι και άνθρωπος με θετική σκέψη και πιστεύω πώς ακόμα και την ύστατη στιγμή όλο και κάτι θα περισωθεί από την Πόλη των ονείρων μας. Περπατώντας στην Πόλη...στο Κάντικιόι, το Πέραν με την κεντρική λεωφόρο του Σταυροδρομίου και τα γύρω στενά του Μπέιογλου, αρκεί κανείς να επιβραδύνει το βήμα του και να σηκώσει ψηλά το κεφάλι. Τότε θα παρατηρήσει τα αρχιτεκτονικά στολίδια τριγύρω του, τα οποία μοιάζουν να είναι ζωντανοί οργανισμοί που πεισματικά αντιστέκονται στους "δύσκολους" καιρούς και είναι σημάδια ή απομεινάρια από ένα περασμένο,ένδοξο παρελθόν. Θεωρώ καθήκον μου να τα αποθανατίσω στον φωτογραφικό φακο μου όσο είναι ακόμα καιρός.

Θαυμάστε τέχνη,καλαισθησία,ποιότητα και μαεστριά.Ο κίονας κορινθιακού ρυθμού συντροφιά με άλλες μαρμάρινες διακοσμήσεις. Αρχιτεκτονική ποίηση που στέκει ακόμα στην Πόλη

Κίονας με τον χαρακτηριστικό κοχλία έξω από στοά

Άκομα ένας κίονας στο Bekar Sokağı ,κάθετα της Ίστικλαλ

Τριγυρίζοντας στα σοκάκια σκέφτηκα τις μοντέρνες νέες κατασκευές που κακοποιούν κάθε μεγαλούπολη, το πόσο ασυναίσθητα έχουμε αλλάξει, τόσο εμείς μα και το τι θεωρούμε στις μέρες μας καλαισθησία καθώς και σε πόσο αισχρό περιβάλλον συνηθίσαμε να ζούμε. Ακόμα και μέσα από αυτό το μικρό παράδειγμα καταδεικνύεται το έλλειμα Παιδείας που δυστυχώς μας επέβαλαν και που αποτελεί και την πηγή όλων των άλλων προβλημάτων μας.

Απέναντι από τους τυφλούς

You will be redirected to the new page in

seconds

Απολαμβάνοντας τον περίπατό μου στα ανατολικά παράλια της Πόλης, βρέθηκα στην περιοχή ανάμεσα στο Harem και στο Kadıköy. Είχα περάσει κάμποσες φορές από'κεί κατά το παρελθόν, μα ευτυχώς τούτη την φορά ήμουν πιο παρατηρητικός. Αναζητώντας ένα σημείο για να απολαύσω το τσάι ή καφεδάκι μου, βρήκα την ιδανική τοποθεσία. Παράλληλα για πολλοστή φορά θαμπώθηκα απο την ομορφιά της Πόλης και πείστηκα προσωπικά για την ορθότητα αρχαίων προφητειών.

Αναφέρομαι, για όσους δεν γνωρίζουν, στον θρυλικό χρησμό που δόθηκε στον Βύζα από τα Μέγαρα, όταν εκείνος αποφάσισε να ιδρύσει αποικία και ζήτησε την γνώμη του Μαντείου των Δελφών. Εκεί πήρε την απάντηση ότι η αποικία πρέπει να ιδρυθεί ΄΄απέναντι από τους τυφλούς''. Ταξιδεύοντας, βρέθηκε σε τούτα εδώ τα παράλια της Χαλκηδόνας. Εκεί βλέποντας την απέναντι και ακόμα ακατοίκητη τριγωνική χερσόνησο, κατάλαβε το νόημα του χρησμού που του είχε δοθεί. Οι κάτοικοι της Χαλκηδόνας θα έπρεπε σίγουρα να είναι τυφλοί ώστε να μην καταλάβουν την ιδιαιτερότητα, στρατηγική σημασία και τα πλεονεκτήματα που διέθετε η απέναντι περιοχή. Έτσι, πέρασε στην απέναντι όχθη και ίδρυσε την νέα πόλη, δίνοντάς της το όνομά του...Βυζάντιο.

2500 χρόνια μετά...βρίσκομαι στο ίδιο σημείο που στάθηκε και ο Βύζας. Πιθανόν τα συναισθήματα που πηγάζουν από το θέαμα που αντικρίζω να είναι παρόμοια με αυτά που ένοιωσε κι εκείνος.

Η ομορφιά και μαγεία της Πόλης, διαχρονική στα βάθη των αιώνων

Στην προκυμαία υπάρχει ένα από τα πιό ''αγνά'' μέρη να απολαύσει κάποιος τσάι ή καφέ αποφεύγοντας τα χλιδάτα και ακριβά μαγαζιά που συνήθως αγκυροβολούν κοντά στα βοσπορινά νερά.

Μια βόλτα στο Μόδι Νο.2

You will be redirected to the new page in

seconds

Υπάρχουν κάποιες φορές που λατρεύω να περιπλανιέμαι τα μεσημέρια στην καυτή επιφάνεια της Πόλης, αψηφώντας τον ζεστό αέρα που σχεδόν κόβει την ανάσα και τις καυτές αχτίδες του ηλίου που μου ζεματάνε τον σβέρκο. Ειδικά αν πρόκειται να κυκλοφορήσω κοντά στις γειτονιές του Μοδιού, τότε αντέχω τον καύσωνα εις διπλούν. Μπορεί αυτή η συνοικία να βρίσκεται σχετικά σε πολύ κεντρικό σημείο στην Πόλη, μα ταυτόχρονα παραμένει ένα ήσυχο προάστιο. Ακόμα κι αν έχει πλέον χάσει αρκετή από την ειδυλλιακή του ατμόσφαιρα, αυτό δε σημαίνει πως έπαψε να παραμένει ιδιαίτερα γοητευτικό και να συνεχίζει να συγκεντρώνει μεγάλο αριθμό από την αφρόκρεμα της Πόλης.
Για να μπώ για τα καλά στο πνεύμα της ατμόσφαιρας του Μοδιού, άφησα για λίγο το περπάτημα και επιβιβάστηκα στο νοσταλγικό τράμ του Kadıköy και άρχισα να παρατηρώ τριγύρω μου σημάδια από παλιές εποχές. Οι ηλικίες των συνεπιβατών μου ήταν αρκετά μεγαλύτερες από την δική μου, μα και το ίδιο το τράμ παρέπεμπε σε νοσταλγικές περασμένες δεκαετίες.

Τα όργανα στο μαύρο πλαίσιο στ'αριστερά αποτελούν την καρδιά του τράμ. Χάρις σε αυτά καταφέρνει και κινείται

Οι πόρτες παραμένουν μή αυτόματες, με το χαρακτηριστικό πόμολο. Αρκετές φορές έπρεπε να το χρησιμοποιήσω για να ανοίξω την πόρτα στις γιαγιούλες

Το παρελθόν αντιμέτωπο πρόσωπο με πρόσωπο με το παρόν. Πείτε με όσο ρομαντικό θέλετε...μα εγώ προτιμώ το τράμ!

Όταν αποβιβάστηκα στο Μόδι, αρχικά θαύμασα το όμορφο πάρκο που βρίσκεται σε ολάκερη την παραλιακή πλευρά. Λουλούδια, όμορφα τοποθετημένα, εναλλάσονται με το πράσινο του γκαζόν, προτού δώσουν την θέση τους στο μπλέ της θάλασσας του Μαρμαρά. Στην αντίκρυ πλευρά η ιστορική χερσόνησος με την Αγιά-Σοφιά με κάνει να γαληνιάζω ακόμα περισσότερο.

Το υπέρτατο θέαμα της Αγιά-Σοφιάς επισκιάζει σχεδόν τα πάντα στην Πόλη

Εκεί που κείτονται οι Ρωμιοί

You will be redirected to the new page in

seconds

Έχοντας βαλθεί να λιώσω τις σόλες των παπουτσιών μου περπατώντας σε ολόκληρη την Πόλη, ξεκίνησα από το Τάξιμ, πέρασα μέσα από το Ταρλάμπασι και ανηφόρησα τον λόφο του Dolapdere, ώσπου βρέθηκα στην συνοικία των Ταταύλων. Αφού όργωσα και τα Ταταύλα, έφτασα στην άκρη της συνοικίας αυτής, σε ένα μέρος που έμοιαζε κάπως απόμερο και ξεχασμένο μα συνάμα τόσο ιδιαίτερο, σεμνό και ιερό. Έφτασα εκεί που αναπαύονται χιλιάδες ''δικές''μας ψυχές. Έφτασα εκεί που κείτονται οι Ρωμιοί!

Η πύλη της κεντρικής εισόδου του κοιμητηρίου

Στα ίχνη του τελευταίου αυτοκράτορα

You will be redirected to the new page in

seconds

Δεν είναι μόνο η καθημερινότητα της Πόλης που με μαγεύει. Πίσω από τις συγκινήσεις, τις βόλτες, τις γεύσεις, τις ευχάριστες παρέες, τον ξέγνιαστο τρόπο ζωής μου και τις περιπλανήσεις μου εδώ, κρύβεται και μια άλλη Πόλη. Η Πόλη των θρύλων και των παραδόσεων. Η Πόλη, που είναι τόση η λάμψη και η μαγεία της, που ορισμένες φορές είναι δύσκολο να ξεχωρίσει κανείς που τελειώνει το παραμύθι και που αρχίζει η πραγματικότητα. Συλλαμβάνω αρκετές φορές τον εαυτό μου να ακροβατεί σε ένα λεπτό σχοινί που διαχωρίζει αυτές τις δυό διαστάσεις, έτοιμο να χαθεί ανεπιστρεπτί αν η "ακροβασία" δεν γίνει προσεκτικά.
Μέσα από αυτές τι περιπλανήσεις και τις επαφές με την Πόλη της άλλης διάστασης, σκέφτηκα οτι ήρθε η στιγμή να ''ακουμπήσω'' έναν ακόμα θρύλο. Να περιπλανηθώ στα ίχνη του Κωνσταντίνου Παλαιολόγου. Στα ίχνη τελευταίου αυτοκράτορα.

Ο τελευταίος αυτοκράτορας του Βυζαντίου, Κωνσταντίνος Παλαιολόγος ΙΑ'

Λίγο η περιέργεια, λίγο η καλή έρευνα, λίγο η τρέλα και ο ενθουσιασμός μου, με έφεραν στο Gül Camıi, στο Τζαμί των Ρόδων όπως μεταφράζεται. Πρόκειται για την εκκλησία της Αγίας Θεοδοσίας που μερικώς ανακατασκευάστηκε και έγινε τζαμί.

Η Κερκόπορτα της Πόλης

You will be redirected to the new page in

seconds

Με σύμμαχο την ηλιόλουστη μέρα ξεχύθηκα στα στενά της Πόλης και έγινα για άλλη μια φορά ένα με αυτήν. Σήμερα είχα την επιθυμία να βρεθώ σε ένα πολύ ιδιαίτερο μέρος και να ακροβατήσω μεταξύ θρύλου και πραγματικότητας. Στην Κερκόπορτα της Πόλης.

Όλοι μας έχουμε ακούσει για την μικρή πύλη, την Κερκόπορτα, που για κάποιο ανεξήγητο λόγο έμεινε αφύλαχτη και που ήταν το σημείο όπου άρχισε η Άλωση της Πόλης. Είναι άραγε ένας από τους πολλούς θρύλους της Πόλης ή μία πραγματική τοποθεσία;

Μετά από αυτήν την μέρα είμαι πεπεισμένος πώς η Κερκόπορτα του θρύλου είναι πράγματι εδώ και κάνει την Πόλη και την ιστορία της ακόμα πιο πλούσια.

Η Κερκόπορτα της Πόλης

Οι κολώνες της Πόλης

You will be redirected to the new page in

seconds

Κολώνες στην Πόλη υπάρχουν άπειρες και μάλιστα πολλών λογιών. Είναι η πορεία και η θέση της Πόλης μέσα στον χρόνο και την ιστορία και είναι τόσοι πολλοί οι ''μνηστήρες'' της, που είναι φυσικό να βρίσκονται παντού στοιχεία διαφορετικών επιρροών.
Είναι ίσως μοναδικό προνόμιο αυτού του τόπου να αφομοιώνει κάθε τι διαφορετικό. Έθνη, παραδόσεις και θρησκείες συγκρούστηκαν μα παράλληλα αλληλοεπιδράστηκαν και αφομοιώθηκαν μεταξύ τους.
Έτσι λοιπόν να μην ξαφνιαστείτε καθόλου αντικρίζοντας κίονες, στήλες, οβελίσκους, μιναρέδες και οτι άλλο μπορεί να προκύψει, να στέκουν το ένα δίπλα στο άλλο.

Ο οβελίσκος του Θεοδόσιου

Καφεδάκι απο άλλες εποχές

You will be redirected to the new page in

seconds

Στα στενά της Πόλης καραδοκούν πάντα ευχάριστες εκπλήξεις. Επιζητώ πάντα να περπατώ και να χάνομαι στην αγκαλιά της, γιατί όλο και κάτι καινούριο θα συναντήσω. Έτσι λοιπόν τις προάλλες βρέθηκα μπροστά σε μία κινητή καφετέρια. Είναι απίστευτη η εφευρετικότητα των κατοίκων αυτής της πόλης. Το μενού περιελάμβανε βέβαια μόνο τουρκικό ή ελληνικό (πείτε το όπως θέλετε) καφεδάκι, μα ήταν ακριβώς ότι χρειαζόμουν: Ένα απολαυστικότατο καφεδάκι στα γρήγορα!!!

Η κινητή καφετέρια με τα απαραίτητα σύνεργα

H ιδιαιτερότητα του ''καταστήματος'' ήταν ο τρόπος ψησίματος του καφέ. Δεν συγκρίνεται με τα κοινά μαγαζιά που ώσπου καλά-καλά να παραγγείλεις, ο καφές βρίσκεται στο τραπέζι σου. Ένα καλό καφεδάκι χρειάζεται τον χρόνο του καθώς και την κατάλληλη θερμοκρασία. Έτσι λοιπόν ο καλός καφετζής έκανε την σωστή κίνηση: Καφές ψημένος στην χόβολη!

Τα κρυφά στολίδια της Ίστικλαλ

You will be redirected to the new page in

seconds

Όσες φορές και αν βρεθώ στο Πέρα, δεν θα περπατήσω ποτέ βιαστικά και μηχανικά σαν τον περισσότερο κόσμο, που σχεδόν πάντα αγνοεί να σηκώσει λιγάκι το κεφάλι ψηλά και να δεί τις ομορφιές των κτιρίων. Σχεδόν πάντα θα αφιερώσω χρόνο και θα απολαύσω αυτό το τόσο ιδιαίτερο μέρος. Αυτό που μου έκανε από την πρώτη φορά εντύπωση είναι οι πανέμορφες λεπτομέριες των νεοκλασσικών κτιρίων. Αμέσως κατάλαβα πως η Ίστικλαλ δεν αποτελείται μόνο από εμπορικά μαγαζιά και εστιατόρεια, αλλά πως πίσω από όλα αυτά υπήρχε ή και εξακολουθεί να υπάρχει κάτι πολύ ιδιαίτερο.
Σας παρουσιάζω λοιπόν τα κρυφά στολίδια της Ίστικλαλ:

Το πανέμορφο κτίριο στην αρχή της Ίστικλαλ με την φοβερή διακόσμηση.

Η κάτω όψη ενός μπαλκονιού

Κάτι που μου θύμισε βυζαντινό δικέφαλο αετό

Ροκ κέφια και τουρκικά ντέφια..

You will be redirected to the new page in

seconds

...παραφράζοντας τον γνωστό τραγούδι του Σιδηρόπουλου. Όσες φορές έχω όρεξη για μπυρίτσα, καλή ρόκ μουσική και όλα αυτά με τον κατάλληλο κόσμο, μία είναι η λύση: küçük Beyoğlu! Ειδικά τώρα το καλοκαίρι είναι τόσο υπέροχα.

Αυτός ο μικρός δρομάκος λοιπόν, πάντα μου προσφέρει ιδιαίτερες στιγμές και έχει συνδεθεί στον νού μου με σημαντικά γεγονότα, όπως τότε πού ήρθα εντελώς ανοργάνωτος και απροετοίμαστος για την πρώτη μου εγκατάσταση. Σ'αυτό το στενάκι έζησα λοιπόν την πρώτη φορά.

Το πρώτο μου φτωχικό

Το βιβλίο στην κορυφή της φωτογραφίας το βρήκα μέσα στο διαμέρισμα! Απ'όλα τα εκατομμύρια σπίτια της Πόλης, ένας Έλληνας μάγειρας, συναντά ένα ελληνικό βιβλίο μαγειρικής. Τυχαίο;;;...δεν νομίζω!

Ο κρυμμένος λεμονόκηπος

You will be redirected to the new page in

seconds

Αχ τι σου είναι αυτή η Πόλη! Όλο εκπλήξεις και κρυμμένα μυστικά. Διάθεση για αναζητήσεις να'χει κανείς και τα ενδιαφέροντα μέρη δεν θα τελειώσουν ποτέ.

Ότι δεν φαίνεται, δε σημαίνει οτι παύει να υπάρχει, λέει ένα ρητό. Και επειδή αυτό ισχύει,δε θα μπορούσα να μην χαρώ στην ανακάλυψη του κρυφού λεμονόκηπου. Κάτι σαν την Αλίκη στην χώρα των θαυμάτων. Μου παρουσιάστηκε μέσα από μια κανονική είσοδο κτιρίου, όχι μια θαυμαστή χώρα βέβαια, αλλά ένα θαυμάσιο μέρος για να περνάω τις ωραίες μου στιγμές.

Η είσοδος του Λεμονόκηπου. Δε πάει ο νούς σου με τίποτα, ότι δε πρόκειται για ένα κοινό κτίριο.

Εισχωρώ λοιπόν στο σκοτεινό εσωτερικό

Η ανακάλυψη των καραμανλικών!

You will be redirected to the new page in

seconds

Είχα υποσχέθει να γράψω για το παρακάτω θέμα εδώ και αρκετό καιρό, μα κάτι η πολύ δουλειά, κάτι η "βαρύτητα" του θέματος με καθηστέρησε λιγάκι. Απόψε όμως ήρθε η κατάλληλη στιγμή!
Κατά την επίσκεψη στο Μπαλουκλί ( δες εδώ ) η Duygu έκανε μια σημαντική ανακάλυψη! Διαβάζοντάς της τις αφιερώσεις στα μνήματα, που ήταν γραμμένα στα ελληνικά, είδα και κείμενα που ναι μεν ήταν γραμμένα στα Ελληνικά αλλά οι λέξεις μου ήταν άγνωστες.

Το πρώτο κείμενο που μου κίνησε την περιέργεια

Θεώρησα λοιπόν οτι θα σήμαιναν κάτι στα τούρκικα και όταν τα είδε, μου είπε πώς όχι και ότι αναγνώριζε μόνο μερικές λεξεις!

Μια βόλτα στο Μόδι

You will be redirected to the new page in

seconds

Ένα από τα πολλά πράγματα που με συναρπάζει στην Πόλη είναι πως παρ'ότι είναι υπερκατοικημένη, προσφέρει παρ'όλα αυτά πολλά σημεία που μπορεί να ευχαριστηθεί κανείς απολαυστικούς περιπάτους. ΄Εναν από αυτούς τον έκανα στην όμορφη γειτονιά του Μοδιού. Φυσικά το Μόδι του σήμερα δεν έχει καμία σχεση με το Μόδι πριν απο 50-60 χρόνια (έπεσαν στα χέρια μου κάτι παλιά καρτ-ποστάλ και τρέλαθηκα από την ομορφιά), μα παρ'όλα αυτά ακόμα και σήμερα το μέρος αυτό διατηρεί έναν γοητευτικό αριστοκρατικό αέρα.

Η θέα από το Μόδι σε κάνει να αγαλιάζεις

Μέσα σε λίγα μόλις λεπτά κατάφερα να χαλαρώσω.....ήταν όλα τόσο ήσυχα, τόσο γαλήνια. Κάθησα και απόλαυσα την όμορφη θέα με την θάλασσα λάδι μπροστά μου και τα Πριγκηπονήσια στο βάθος του ορίζοντα.

Ο Άγιος Δημήτριος θαυματουργεί και για τους Τούρκους

You will be redirected to the new page in


seconds

Έχοντας δει τα περισσότερα αξιοθέατα της Πόλης, ξεκίνησα να επισκέπτομαι μέρη λιγότερο τουριστικά μα το ίδιο ή και περισσότερο εντυπωσιακά. Έτσι λοιπόν ένα πρωινό Σαββάτου, επισκέφτηκα την Ξηροκρήνη-Kuruçeşme και συγκεκριμένα την εκκλησία του Αγίου Δημητρίου. Ευτυχώς που επέλεξα εκείνη την μέρα, γιατί μόνο τα Σάββατα διεξάγεται Θεία Λειτουργία.

Η είσοδος της εκκλησίας

Το προάστειο της Ξηροκρήνης από ψηλά. Όλο ομορφιά και γαλήνη

Ο ναός του Αγίου Δημητρίου είναι χτισμένος πάνω στα ερείπια αρχαίου ιερού της θεάς Δήμητρας ή ίσως και της Ίσιδος και χρονολογείται στα μέσα του 15ου αιώνα. Με την πάροδο του χρόνου κατέρευσε και η παράδοση λέει ότι