Μια βόλτα στο Μόδι Νο.2

You will be redirected to the new page in

seconds

Υπάρχουν κάποιες φορές που λατρεύω να περιπλανιέμαι τα μεσημέρια στην καυτή επιφάνεια της Πόλης, αψηφώντας τον ζεστό αέρα που σχεδόν κόβει την ανάσα και τις καυτές αχτίδες του ηλίου που μου ζεματάνε τον σβέρκο. Ειδικά αν πρόκειται να κυκλοφορήσω κοντά στις γειτονιές του Μοδιού, τότε αντέχω τον καύσωνα εις διπλούν. Μπορεί αυτή η συνοικία να βρίσκεται σχετικά σε πολύ κεντρικό σημείο στην Πόλη, μα ταυτόχρονα παραμένει ένα ήσυχο προάστιο. Ακόμα κι αν έχει πλέον χάσει αρκετή από την ειδυλλιακή του ατμόσφαιρα, αυτό δε σημαίνει πως έπαψε να παραμένει ιδιαίτερα γοητευτικό και να συνεχίζει να συγκεντρώνει μεγάλο αριθμό από την αφρόκρεμα της Πόλης.
Για να μπώ για τα καλά στο πνεύμα της ατμόσφαιρας του Μοδιού, άφησα για λίγο το περπάτημα και επιβιβάστηκα στο νοσταλγικό τράμ του Kadıköy και άρχισα να παρατηρώ τριγύρω μου σημάδια από παλιές εποχές. Οι ηλικίες των συνεπιβατών μου ήταν αρκετά μεγαλύτερες από την δική μου, μα και το ίδιο το τράμ παρέπεμπε σε νοσταλγικές περασμένες δεκαετίες.

Τα όργανα στο μαύρο πλαίσιο στ'αριστερά αποτελούν την καρδιά του τράμ. Χάρις σε αυτά καταφέρνει και κινείται

Οι πόρτες παραμένουν μή αυτόματες, με το χαρακτηριστικό πόμολο. Αρκετές φορές έπρεπε να το χρησιμοποιήσω για να ανοίξω την πόρτα στις γιαγιούλες

Το παρελθόν αντιμέτωπο πρόσωπο με πρόσωπο με το παρόν. Πείτε με όσο ρομαντικό θέλετε...μα εγώ προτιμώ το τράμ!

Όταν αποβιβάστηκα στο Μόδι, αρχικά θαύμασα το όμορφο πάρκο που βρίσκεται σε ολάκερη την παραλιακή πλευρά. Λουλούδια, όμορφα τοποθετημένα, εναλλάσονται με το πράσινο του γκαζόν, προτού δώσουν την θέση τους στο μπλέ της θάλασσας του Μαρμαρά. Στην αντίκρυ πλευρά η ιστορική χερσόνησος με την Αγιά-Σοφιά με κάνει να γαληνιάζω ακόμα περισσότερο.

Το υπέρτατο θέαμα της Αγιά-Σοφιάς επισκιάζει σχεδόν τα πάντα στην Πόλη

''Ξαναζώντας'' τις τελευταίες στιγμές του Αυτοκράτορα

You will be redirected to the new page in

seconds

Ο τελευταίος Αυτοκράτορας του Γένους μας

Συνεχίζοντας τους ατελείωτους περιπάτους μου στην Πόλη, βρέθηκα σε ένα σημείο θρυλικό και ιδιαίτερο. Σε ένα σημείο που μνημονεύεται σε τραγούδια, βιβλία και παραδόσεις του λαού μας.
Στην Πύλη του Αγίου Ρωμανού, εκεί που σφραγίστηκε το τέλος της Βασιλεύουσας, εκεί που χάθηκε ο τελευταίος Αυτοκράτορας των Ελλήνων.
Πραγματικά πιστεύω πως δεν υπάρχει ούτε μια σπιθαμή γής στην Πόλη που να μην έχει τεράστια συναισθηματική και ιστορική αξία. Πολλές φορές ''συλλαμβάνω'' τον εαυτό μου να περπατά πολύ προσεκτικά στα σοκάκια της Πόλης. Και αυτό γιατί κάθε κομμάτι γής που πατώ, είναι 'ζωντανό'', κρύβει θρύλους και είναι ποτισμένο με αίμα ηρώων σαν και του Κωνσταντίνου Παλαιολόγου.
Περπατώντας λοιπόν γύρω απο την Πύλη, φαντάστηκα τον Αυτοκράτορα να μάχεται με ελάχιστους πολεμιστές και τον θρυλικό Ιουστινιάνι ενάντια στους πολυπληθείς πολιορκητές. Με πόση ψυχική δύναμη κράτησαν την Πόλη για βδομάδες ανελέητης πολιορκίας. Και σαν η Πόλη είχε σχεδόν χαθεί, ο Σουλτάνος του πρότεινε να παραδώσει την Πόλη, με αντάλλαγμα την ζωή του και των υπολοίπων πολιορκημένων. Εκείνος όμως ακολουθώντας τον ιερό κώδικα τον προγόνων του αρνήθηκε να παραδωθεί, να υποταχτεί. Προτίμησε τον ηρωικό θάνατο, τηρώντας αξίες και ιδανικά όπως το ''ή ταν ή επι τας''.

Στα ίχνη του τελευταίου αυτοκράτορα

You will be redirected to the new page in

seconds

Δεν είναι μόνο η καθημερινότητα της Πόλης που με μαγεύει. Πίσω από τις συγκινήσεις, τις βόλτες, τις γεύσεις, τις ευχάριστες παρέες, τον ξέγνιαστο τρόπο ζωής μου και τις περιπλανήσεις μου εδώ, κρύβεται και μια άλλη Πόλη. Η Πόλη των θρύλων και των παραδόσεων. Η Πόλη, που είναι τόση η λάμψη και η μαγεία της, που ορισμένες φορές είναι δύσκολο να ξεχωρίσει κανείς που τελειώνει το παραμύθι και που αρχίζει η πραγματικότητα. Συλλαμβάνω αρκετές φορές τον εαυτό μου να ακροβατεί σε ένα λεπτό σχοινί που διαχωρίζει αυτές τις δυό διαστάσεις, έτοιμο να χαθεί ανεπιστρεπτί αν η "ακροβασία" δεν γίνει προσεκτικά.
Μέσα από αυτές τι περιπλανήσεις και τις επαφές με την Πόλη της άλλης διάστασης, σκέφτηκα οτι ήρθε η στιγμή να ''ακουμπήσω'' έναν ακόμα θρύλο. Να περιπλανηθώ στα ίχνη του Κωνσταντίνου Παλαιολόγου. Στα ίχνη τελευταίου αυτοκράτορα.

Ο τελευταίος αυτοκράτορας του Βυζαντίου, Κωνσταντίνος Παλαιολόγος ΙΑ'

Λίγο η περιέργεια, λίγο η καλή έρευνα, λίγο η τρέλα και ο ενθουσιασμός μου, με έφεραν στο Gül Camıi, στο Τζαμί των Ρόδων όπως μεταφράζεται. Πρόκειται για την εκκλησία της Αγίας Θεοδοσίας που μερικώς ανακατασκευάστηκε και έγινε τζαμί.

Η Κερκόπορτα της Πόλης

You will be redirected to the new page in

seconds

Με σύμμαχο την ηλιόλουστη μέρα ξεχύθηκα στα στενά της Πόλης και έγινα για άλλη μια φορά ένα με αυτήν. Σήμερα είχα την επιθυμία να βρεθώ σε ένα πολύ ιδιαίτερο μέρος και να ακροβατήσω μεταξύ θρύλου και πραγματικότητας. Στην Κερκόπορτα της Πόλης.

Όλοι μας έχουμε ακούσει για την μικρή πύλη, την Κερκόπορτα, που για κάποιο ανεξήγητο λόγο έμεινε αφύλαχτη και που ήταν το σημείο όπου άρχισε η Άλωση της Πόλης. Είναι άραγε ένας από τους πολλούς θρύλους της Πόλης ή μία πραγματική τοποθεσία;

Μετά από αυτήν την μέρα είμαι πεπεισμένος πώς η Κερκόπορτα του θρύλου είναι πράγματι εδώ και κάνει την Πόλη και την ιστορία της ακόμα πιο πλούσια.

Η Κερκόπορτα της Πόλης

Οι κολώνες της Πόλης

You will be redirected to the new page in

seconds

Κολώνες στην Πόλη υπάρχουν άπειρες και μάλιστα πολλών λογιών. Είναι η πορεία και η θέση της Πόλης μέσα στον χρόνο και την ιστορία και είναι τόσοι πολλοί οι ''μνηστήρες'' της, που είναι φυσικό να βρίσκονται παντού στοιχεία διαφορετικών επιρροών.
Είναι ίσως μοναδικό προνόμιο αυτού του τόπου να αφομοιώνει κάθε τι διαφορετικό. Έθνη, παραδόσεις και θρησκείες συγκρούστηκαν μα παράλληλα αλληλοεπιδράστηκαν και αφομοιώθηκαν μεταξύ τους.
Έτσι λοιπόν να μην ξαφνιαστείτε καθόλου αντικρίζοντας κίονες, στήλες, οβελίσκους, μιναρέδες και οτι άλλο μπορεί να προκύψει, να στέκουν το ένα δίπλα στο άλλο.

Ο οβελίσκος του Θεοδόσιου

Το απόλυτο σύμβολο

You will be redirected to the new page in

seconds

Πολλές φορές σκέφτηκα να γράψω κάτι για την Αγία Σοφία, όμως τι να πρωτογράψω; Θεωρώ τον εαυτό μου λίγο ανάξιο να γράψει γι'αυτό το μεγαλειώδες δημιούργημα. Από την άλλη βέβαια δεν γίνεται να μην υπάρχει ούτε μια αναφορά σε αυτό εδώ το blog για τούτο το απόλυτο σύμβολο! Σύμβολο μιας αυτοκρατορίας και του Ελληνισμού, σύμβολο της Χριστιανοσύνης αλλά και σύμβολο και για τους μουσουλμάνους. Σύμβολο οικοδομικής πρωτοτυπίας και αρχιτεκτονικής ιδιοφυίας και τελειότητας. Σύμβολο ανεπανάληπτης ομορφίας, τέχνης και αμύθητου πλούτου. Το σύμβολο της Πόλης.....της πόλης μου!

Την επισκέφτηκα τόσες πολλές φορές, μα κάθε φορά με τον ίδιο θαυμασμό και δέος.

Μια βόλτα στο Μόδι

You will be redirected to the new page in

seconds

Ένα από τα πολλά πράγματα που με συναρπάζει στην Πόλη είναι πως παρ'ότι είναι υπερκατοικημένη, προσφέρει παρ'όλα αυτά πολλά σημεία που μπορεί να ευχαριστηθεί κανείς απολαυστικούς περιπάτους. ΄Εναν από αυτούς τον έκανα στην όμορφη γειτονιά του Μοδιού. Φυσικά το Μόδι του σήμερα δεν έχει καμία σχεση με το Μόδι πριν απο 50-60 χρόνια (έπεσαν στα χέρια μου κάτι παλιά καρτ-ποστάλ και τρέλαθηκα από την ομορφιά), μα παρ'όλα αυτά ακόμα και σήμερα το μέρος αυτό διατηρεί έναν γοητευτικό αριστοκρατικό αέρα.

Η θέα από το Μόδι σε κάνει να αγαλιάζεις

Μέσα σε λίγα μόλις λεπτά κατάφερα να χαλαρώσω.....ήταν όλα τόσο ήσυχα, τόσο γαλήνια. Κάθησα και απόλαυσα την όμορφη θέα με την θάλασσα λάδι μπροστά μου και τα Πριγκηπονήσια στο βάθος του ορίζοντα.

Στα ίχνη του Αγιάσματος του Μπαλουκλή

You will be redirected to the new page in

seconds

Είχα κάνει μια προσπάθεια το καλοκαίρι να επισκεφτώ την εκκλησία της Ζωοδόχου Πηγής ή Παναγίας της Μπαλιουκλώτισας σε ένα προάστιο της Πόλης, μα μέτα από ώρες αναζήτησης δεν κατάφερα να την βρω. Με τον καιρό ξέχασα κιόλας αυτήν την ανεπιτυχή προσπάθεια. Μετά όμως την επίσκεψη στο Άγιασμα του Αγίου Δημητρίου (δες εδώ), άνθισε μέσα μου η επιθυμία να ξαναπροσπαθήσω. Φυσικά μόνος μου ήξερα ότι δύσκολα θα την έβρισκα, έτσι λοίπον αυτήν την φορά ήρθε και η Duygu μαζί. Τελικά όντως αποδείχτηκε πως μόνος μου δεν θα το έβρισκα με τίποτα. Αν και είναι ίσως το πιο διάσημο Άγιασμα της Πόλης, είναι σχεδόν ακατόρθωτο για κάποιον που δεν μιλά καθόλου τούρκικα και είναι χύμα στο κύμα να το βρει. Αφού ρωτήσαμε κάμποσες φορές και περάσαμε ακόμα και μέσα από ένα τεράστιο μουσουλμανικό νεκροταφείο, τελικά καταφέραμε να το βρούμε!

Πέρασμα μέσα αό τεράστια μουσουλμανικά κοιμητήρια

Το πρώτο πράγμα που μας έκανε φοβερή εντύπωση ήταν πώς οι πλάκες στον αυλόχωρο ήταν στην ουσία ταφόπλακες. Πατούσαμε πάνω σε